jazz.a.minor

 

 

เมื่อประตูแห่งรัตติกาล

 

เปิดตัวเองต้อนรับสรรพสิ่ง

แสงสว่างอันเป็นมายา

ก็หลบเร้นในซอกหลืบอันมืดบอด

 

ของดวงตาที่เบิกโพรง

 

จากความเดียงสาของฉัน

 

ผู้มองเห็นความรัก

 

เป็นเพียงการครอบครอง

 

..

 

บุรุษพเนจรเวิ้งว้าง

 

ผ่านดวงดาวใหญ่น้อย

 

เพื่อปรากฏความแปลกหน้า

 

ในดินแดนที่ไม่มีใครเคยไปถึง

 

บอกเล่าอิสรภาพของความรัก

 

และปีกอันเสรีของหัวใจที่บอบบาง

 

..

 

มนุษย์สัมผัสความรัก  

 

ประหนึ่งจินตนาการของคนตาบอด

 

แสวงหามนุษย์ต่างดาว

 

และพันธนาการสิ่งที่เขาไม่เคยรู้จัก

 

ด้วยโซ่ตรวนแห่งความไม่รู้

 

..

  

เอกภพส่งกลิ่นหอมจากปลายเส้นผม

 

ดุจดั่งปัญญาของนักปราชญ์

 

ขจรถ้อยวลีท่ามกลางฝูงชน

 

..

  

ฉันเป็นนักเดินทางร่อนเร่

 

ผ่านดวงดาวแต่ละดวง

 

ด้วยความทรงจำอันพร่าเลือน

 

ลอยล่องกลางจักรวาล

 

ที่เต็มไปด้วยหลุมลึก

 

และสันโดษอยู่กับความโง่

 

อย่างไร้จุดหมาย

 

..

  

ดนตรีแห่งความอ้างว้าง

 

เปล่งท่วงทำนองโศกเศร้า

 

เคลื่อนไหวสู่มิติประหลาดล้ำ

 

กังวานถึงความแตกต่างของดวงดาว

 

ระหว่างการเดินทาง

 

..

 

มนุษย์คือผู้โดยสาร  

 

เมื่อคนสองคนยอมรับ

 

ความบกพร่องของกันและกัน

 

ความบกพร่องก็จะกลายเป็นพาหนะ