. . จากพราก . .
posted on 27 Aug 2010 11:59 by jazzorangejuice
เสียงทรัมเป็ดบรรเลง
ในบาร์ค็อกเทลข้างสวนสวรรค์
สายลมพัดความรู้สึกเคว้งคว้าง
ห่างจากโลกหลายล้านไมล์
การเดินทางของดาวไร้แสง
กับดนตรีแจ๊ซที่เปล่งออกมา
เป็นถ้อยคำไร้อักษร
ถูกจารึกไว้ในความทรงจำ
ฉันคือชายหนุ่มผู้มีความเหงา
ดุจความเงียบของห้วงเวลา
เธอคือหญิงสาวผู้มีความอ้างว้าง
ราวกับมิติอันเร้นลับของเอกภพ
เราสองคน
ถูกแรงดึงดูดแห่งความเหว่ว้า
นำพาให้เงียบเหงาร่วมกัน
บนสัมผัสของดวงดาวไร้ความรู้สึก
ทว่าวันเวลาแห่งการจากพราก
กลับเป็นต้นกำเนิดของสายน้ำ
ในดวงตาของมนุษย์
เมื่อฉันดิ่งลึกลงไป
ในมหานทีแห่งนัยน์เนตรดวงนั้น
ประตูของจักรวาลแห่งความเศร้า
ก็เปิดต้อนรับอาคันตุกะ
อาบชโลมด้วยธารน้ำตา