jazz.a.minor

 

ฉันเขียนกวีบทหนึ่ง

จากมนต์วิเศษของรอยยิ้ม

และความโศกเศร้าอันศักดิ์สิทธิ์

ในดวงตาของผู้หญิงคนนั้น

 

ถ้อยคำไร้เสียง

ถูกวาดท่วงทำนองอันแสนเสน่หา

ดุจปลายพู่กันของจิตรกรแห่งความเงียบ

เต้นรำบนผืนผ้าใบ ในห้องน้อยของคีตกวี

 

โลกหมุนคว้างกลางความฝัน

พระจันทร์แหว่งเว้า

ดวงดาวระวิบไหว

ดารดาษด้วยดอกไม้

สองข้างทางช้างเผือก

 

ถนนในกาลอวกาศคดเคี้ยว

บทกวีจากหัวใจซื่อตรง

เดินฝ่ากรวดดาวคมแหลม

ดุจรอนแรมของผู้จาริกแสวงบุญ

เดินทางสู่ดาร์จิลิ่ง

จิบชาร้อนอันเลิศล้ำ

บนปลายวิถีแห่งการบรรลุ

 

ฉันเขียนกวีบทหนึ่ง

ในห้องเล็กๆและคับแคบ

ซึ่งบรรจุความรักไร้ขอบเขต

จากความไพศาลของหัวใจ

อย่างที่ความกว้างใหญ่ของเอกภพ

คาดไม่ถึง

 

บทกวีกลายเป็นหนึ่งเดียวกับฉัน

กังวานในความรู้สึก

ผ่านแรงดึงดูดจากห้วงปรารถนา

เพื่อให้ความรักเปิดประตูต้อนรับ

หัวใจหลงทางได้พักพิง

 

ฉันเขียนกวีบทหนึ่ง

แด่หญิงสาว

ผู้มีกลิ่นแก้ม หอมราวกับหนังสือ

 

และในความลุ่มหลงนั้น

ไม่มีความรู้สึกใด ประเสริฐยิ่งกว่า

การตกเป็นทาสของหญิงสาว

ผู้ตามหาความรักมาชั่วชีวิต