. .ไม่มีกาลเวลาดำรงอยู่อย่างแท้จริง. .
posted on 10 Sep 2010 10:53 by jazzorangejuice
โมงยามแห่งการเกิด
และฤดูร่วงโรยของชีวิต
สลับไปมาบนลมหายใจของมนุษย์
ผู้อยู่ท่ามกลางสิ่งเกิดขึ้นและดับสูญ
ภายใต้ทิวาและราตรีของโลกใบนี้
นาฬิกาหมุนรอบตัวเอง
ราวกับไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้
ความลับอันเที่ยงแท้
เมื่อน้ำตาหยุดไหล
ความสัมพันธ์ขาดสะบั้น
การแข่งขันจบลง
ดวงอาทิตย์ปรากฏเหนือรุ่งอรุณ
และวิญญาณกลายเป็นสายลม
ในท้องฟ้าต้องคำสาปดวงจันทร์
โมงยามแห่งความโศกเศร้าและเริงรื่น
ยังคงสลับไปมา
ราวกับเด็กผู้หญิงสองคนเล่นกระโดดเชือก
ที่แกว่งไกวด้วยหัตถ์ของพระเจ้า
ใครเลยจะเข้าใจชีวิต
เมื่อเห็นตัวเองในกระจกเงาแห่งความพิศวง
บานใหญ่กว่าท้องฟ้า
ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ
ในจินตนาการของลูกสาวเทวทูต
สะท้อนใบหน้าที่เขาเชื่อว่ายิ่งใหญ่ที่สุด
ถูกล่ามด้วยโซ่เปรอะสนิม
ซึ่งเขาคิดว่านั่นคือ
สร้อยเพชรประดับเรือนร่างของโพรมิธิอัส
กำลังยิ้มให้กับความแก่ชราของจักรวาล
ไม่มีกาลเวลาดำรงอยู่อย่างแท้จริง
ภายใต้การเดินทางของฉัน
ในดินแดนซึ่งกำลังแตกตัวอย่างไม่สิ้นสุด
ขณะที่โลกกำลังหมุน
ดวงอาทิตย์ส่องแสง
เข็มวินาทีวนตามทางของตัวเอง
ตัวเลขดิจิตอลเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
สายน้ำเรื่อยไหล
พืชพรรณเติบโต
ก้อนเมฆล่องลอย
พร้อมกับทรายเม็ดสุดท้ายของนาฬิกาทรายหล่นร่วง
บทกวีของฉัน
กำลังเดินทางในกาลเวลา
ซึ่งไม่เคยดำรงอยู่อย่างแท้จริง
#1 By *-* (118.174.91.81) on 2010-09-13 20:48