. . ประกายแสง . .
posted on 19 Jul 2011 06:24 by jazzorangejuice๑.
เหนือขึ้นไปบนนั้นอีกหนึ่งท้องฟ้า
มีแสงสว่างเล็ดลอด
จากอดีตของดวงอาทิตย์
เพียงเล็กน้อย
การปรากฏรอยต่อกระหว่างกาลเวลา
ทำให้ฉันมองเห็นมิติประหลาด
ขนาดเท่ากล่องไม้ขีดไฟเรืองแสง
ที่ขังหิ่งห้อยอายุหนึ่งพันปีไว้ในนั้น
กาแล็กซี่ที่รัก
ฉันมาจากประวัติศาสตร์
นอกระบบสุริยะ
ที่ถูกเรียกว่าโลกแห่งจินตนาการ
ฉันหลงใหลการแปรขบวนของแสง
ในมโนภาพอันมืดมิดมิด
ไร้เสียงจากดุริยางค์จากดาวดวงใด
จิตวิญญาณอันเชื่องช้าของฉัน
เดินทางมาถึงดินแดนแห่งนี้
ราวกับหลงเข้าไปในความฝันของผู้อื่น
เมื่อฉันมองหน้าตัวเองในกระจกเงา
ฉันเห็นคนแปลกหน้าผู้ครอบครองหัวใจฉัน
โลกที่ฉันอยู่ กับ โลกที่ฉันเห็น
คล้ายฟากฟ้าคนละฝั่งบนทางช้างเผือก
ที่เชื่อมโยงสองจักรวาลด้วยดาวเพียงหนึ่งดวง
๒.
รัตติกาลกลมกลืนแผ่นฟ้าเป็นสีทองประกายรุ้ง
เธอครุ่นคิดถึงใครบางคนบนความเวิ้งว่างไร้ขอบเขต
ขณะห้วงแห่งความคิดถึง
ล่วงล้ำหัวใจอันริบหรี่โรยแรงนั้น
จิตของเธอค่อยๆล่องลอย
สู่มิติที่กำลังแย้มบาน
และกลายร่างเป็นหิ่งห้อยเรืองแสง
หายลับไปในร่องรอยของกาลเวลา
โลกที่ฉันอยู่ กับ โลกที่ฉันเห็น
คล้ายฟากฟ้าคนละฝั่งบนทางช้างเผือก
ที่เชื่อมโยงสองจักรวาลด้วยดาวเพียงหนึ่งดวง
ชอบๆ บทกวีบ้านนี้เจ๋งดีคะ
--------------------
#1 By YiiM-YiiM on 2011-07-20 12:09