. . คร่ำครวญ . .
posted on 14 Feb 2012 09:16 by jazzorangejuiceเนื่องเพราะมิรู้จักรัก
จึงได้แต่มองด้วยความลุ่มหลงในเสน่หา
มิกล้าแตะต้องสัมผัส
ด้วยกริ่งเกรงกุหลาบจะบอบช้ำ
ทุกค่ำคืนไม่อาจข่มตานอน
ครั้นหลับใหลในความฝัน
ก็พลันสะดุ้งตื่นน้ำตาอาบแก้ม
บนริมฝีปากกลับยิ้มแย้ม
ถึงความโศกเศร้าอันแสนหวาน
เหม่อลอยเพียงลำพังราวกับคนป่วยไข้
แต่ไม่ทราบสาเหตุอันจริงแท้
คล้ายเจ็บปวดแต่ไร้ร่องรอยบาดแผล
เหมือนรุ่มร้อนแม้อยู่ใต้ร่มไม้พัดเย็น
กระทั่งคมหนามกรีดลึกลงผิวเนื้อ
ก็ไม่รู้สึกถึงความปวดร้าวในเรือนร่าง
หลับตานึกถึงแก้มสีชมพู
ทว่าดอกไม้มากมายก็สีชมพู
คิดถึงดวงตากระจ่างสดใส
ทว่าดวงดาวก็เป็นประกายสดใส
เธอสวยงามเหมือนท้องฟ้า
แต่ท้องฟ้ากลับไม่สวยงามเหมือนเธอ
เธอเป็นหญิงสาวน่ารัก
แต่โลกนี้ก็เต็มไปด้วยหญิงสาวที่น่ารัก
มีอะไรมากกว่านั้นหรือ ที่ฉันเข้าใจไม่ได้ ?
โอ้ ที่รัก
ฉันอยากเป็นลิปสติก
เพื่อจะได้สัมผัสริมฝีปากบอบบางคู่นั้น
อยากเป็นเด็กน้อย
เพื่อเธอจะได้โอบกอดฉันยามเหน็บหนาว
ฉันอยากเป็นดินสอเขียนขอบตา
เพื่อเธอจะได้มองเห็นบทกวีแห่งรัก
ที่ฉันบรรจงวาดไปมาบนดวงตาเธอ
เธอได้ขโมยสิ่งใดไปหรือ
นอกจากหัวใจของฉัน
เช่นนั้นแล้ว
ได้โปรดเอาตัวฉันไปด้วยเถิด
ก่อนที่จดหมายฉบับสุดท้ายของวาเลนตินุส
จะถูกเผาด้วยความรักของชายตาบอด
ผู้มองเห็นเธอเพียงคนเดียวในดวงใจ
ล้ำลึก
#1 By YiiM-YiiM on 2012-02-14 14:50